به گزارش "ورزش سه"، کریستیانو رونالدو در آستانه ۴۱ سالگی همچنان خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ آماده می‌کند و همین موضوع بار دیگر بحث درباره نقش ستاره‌های باتجربه در بالاترین سطح فوتبال ملی را داغ کرده است.

روزنامه گاردین در گزارشی به این موضوع پرداخته و نوشته است که جام جهانی ۲۰۲۶ می‌تواند یکی از مسن‌ترین نسل‌های ستاره‌های تاریخ این رقابت‌ها را به خود ببیند. لیونل مسی در طول مسابقات ۳۹ ساله خواهد شد، رونالدو با ۴۱ سال سن به میدان می‌رود و بازیکنانی مانند لوکا مودریچ و ادین ژکو نیز همچنان در سطح اول فوتبال ملی حضور دارند. علاوه بر آن، چندین دروازه‌بان بالای ۴۰ سال نیز در این تورنمنت حاضر خواهند بود.

به اعتقاد گاردین، افزایش تعداد تیم‌های جام جهانی به ۴۸ تیم و پیشرفت چشمگیر علوم ورزشی، تغذیه و روش‌های ریکاوری باعث شده بازیکنان بتوانند مدت طولانی‌تری در بالاترین سطح فوتبال باقی بمانند.

این روزنامه برای اثبات این موضوع به نمونه‌های تاریخی اشاره می‌کند؛ از عصام الحضری که در جام جهانی ۲۰۱۸ با ۴۵ سال و ۱۶۱ روز سن رکورد مسن‌ترین بازیکن تاریخ این رقابت‌ها را ثبت کرد تا دینو زوف که در ۴۰ سالگی ایتالیا را به قهرمانی جام جهانی ۱۹۸۲ رساند. راجر میلا نیز در جام جهانی ۱۹۹۴ در ۴۲ سالگی به مسن‌ترین گلزن تاریخ مسابقات تبدیل شد.

گاردین معتقد است شرایط لیونل مسی و کریستیانو رونالدو یکسان نیست. مسی دیگر توانایی ثبت همان عملکرد دوران اوجش در فوتبال اروپا را ندارد، اما همچنان می‌تواند با یک پاس یا یک حرکت تعیین‌کننده سرنوشت مسابقه را تغییر دهد که باعث می‌شود حذف او از ترکیب آرژانتین تقریباً غیرممکن به نظر برسد.

اما درباره رونالدو، این روزنامه دیدگاه متفاوتی دارد. گاردین می‌نویسد ستاره پرتغالی دیگر آن بازیکنی نیست که در منچستریونایتد و رئال مادرید جهان را شگفت‌زده می‌کرد و حتی نسخه متحول‌شده‌ای که بعدها به یک مهاجم تمام‌کننده در محوطه جریمه تبدیل شد نیز دیگر به‌طور کامل دیده نمی‌شود.

به باور این رسانه، رونالدو هنوز در ضربات نهایی و نبردهای هوایی بسیار خطرناک است، اما بخش زیادی از سرعت، تحرک و قدرت انفجاری خود را که سال‌ها نقطه قوت اصلی او بودند، از دست داده است.

گاردین همچنین تأکید می‌کند که قهرمانی رونالدو در لیگ عربستان را نباید نشانه بازگشت او به سطح سابق دانست، بلکه این موفقیت بیشتر بازتاب‌دهنده سطح رقابت‌هاست تا بازگشت او به دوران اوج.

این روزنامه به جام جهانی ۲۰۲۲ نیز اشاره می‌کند که سرمربی پرتغال در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل سوئیس، رونالدو را نیمکت‌نشین کرد و گونچالو راموس را به میدان فرستاد. نتیجه آن تصمیم پیروزی ۶-۱ پرتغال و هت‌تریک راموس بود؛ مسابقه‌ای که از نگاه گاردین، چهره‌ای سریع‌تر، پرانرژی‌تر و پویاتر از تیم ملی پرتغال را به نمایش گذاشت.

با این حال، هواداران همچنان خواهان حضور رونالدو بودند و حتی هنگام ورود او به زمین به‌عنوان بازیکن تعویضی، بیشترین تشویق شب نصیبش شد. گاردین این اتفاق را نشانه‌ای از شیفتگی فوتبال مدرن به ستاره‌های بزرگ و نام‌های مشهور می‌داند.

در ادامه گزارش آمده است که تکیه بیش از حد بر رونالدو ممکن است مانع شکوفایی کامل نسل جدید و مستعد فوتبال پرتغال شود. از نگاه این روزنامه، حضور دائمی رونالدو در مرکز پروژه فنی تیم ملی شاید روند انتقال کامل رهبری به نسل جدید را به تأخیر انداخته باشد.

گاردین همچنین به تصمیم کاهش محرومیت رونالدو پس از کارت قرمز مقابل ایرلند اشاره می‌کند که باعث شد او بتواند به حضور در رقابت‌های ملی ادامه دهد. این روزنامه معتقد است چنین تصمیمی شاید برای هواداران رونالدو خوشایند بوده باشد، اما لزوماً بهترین اتفاق برای تیم ملی پرتغال محسوب نمی‌شود.

در پایان، گاردین تأکید می‌کند که رونالدو همچنان از نظر بدنی در شرایطی استثنایی برای یک بازیکن ۴۱ ساله قرار دارد و پرتغال از زمان اوزه‌بیو تاکنون مهاجم دیگری با این سطح از گلزنی نداشته است. اما فوتبال در نهایت بر اساس عملکرد فعلی بازیکنان قضاوت می‌شود، نه افتخارات گذشته. به همین دلیل، ممکن است زمانی فرا برسد که استفاده از بازیکنی جوان‌تر، سریع‌تر و سازگارتر با نیازهای فوتبال مدرن، برای تیم ملی مفیدتر از اتکا به نام و میراث تاریخی یک فوق‌ستاره باشد.