​تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی قرار است به زودی راهی جام جهانی شود که با حضور در گروه G این تورنمنت، باید به مصاف نیوزیلند، بلژیک و مصر برود. امیر قلعه نویی و شاگردانش با قرار گرفتن در این گروه ساده و البته با توجه به صعود 8 تیمِ برتر سوم، نیم نگاهی به صعود از مرحله گروهی دارند. هرچند که قلعه نویی وعده داده علاوه بر مرحله اول، تیمش پتانسیل صعود از مرحله دوم حذفی را هم دارد.

هرکدام از این سناریو ها که قرار باشد عملی شود، نیاز به ارائه یک بازی کم وبیش هجومی و از آن مهم تر، گلزنی در بازی ها از جمله جدال با نیوزیلند و مصر است که روی کاغذ رقبای قابل دسترس تری برای تیم ملی خواهند بود. اینجا همان موقعیتی است که بودن و نبودن سردار آزمون می تواند معادلات را تغییر دهد.

نسخه پیچی جریان خاص برای سردار آزمون

اینکه تیم ملی به جام جهانی رفته و یا اینکه به تازگی فهرست 26 نفره و نهایی اش را اعلام کرده، چندان مورد خاصی برای علاقمندان به فوتبال در دنیا، یا حداقل آن هایی که وضعیت تیم ملی را دنبال می کنند، نیست؛ چراکه هنوز هم غیبت سردار آزمون و به تعبیر درست تر، کنار گذاشتن او از فهرست تیم ملی، به لحاظ خبری، ارجحیت دارد. سردار در زمانی که کشور درگیر جنگ بود، ناخواسته استوری ای اینستاگرامی در زمانی نه چندان مناسب منتشر کرد. البته که او کمی بعد این استوری حساس را پاک کرد ولی همان یکی دو ساعت برای جریان خاص و تندرو کافی بود تا با نسخه پیچی برای فدراسیون فوتبال و امیر قلعه نویی، راه ورود او به تیم ملی را ببندند.

اگرچه روزهای نخست از خط خوردن سردار آزمون به عنوان شایعه یاد می شد ولی هرچه زمان جلوتر رفت، مشخص شد یکی از برترین مهاجمان تاریخ فوتبال ایران، جایی در فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی نخواهد داشت. این شایعه زمانی پیراهن واقعیت به تن کرد که فهرست 26 نفره و نهایی تیم ملی اعلام شد و خبری از سردار نبود. اینکه سردار آزمون نیست و یا نگذاشتند او در فهرست باشد، می تواند تبعات خاصی برای خط حمله تیم ملی داشته باشد؛ به ویژه اینکه بازیکنانی به جای او به خط حمله تیم ملی اضافه شده اند که اصلاً قابل مقایسه با آزمون در امر گلزنی نیستند.

سردار یک طرف، بقیه یک طرف

با اعلام امیر قلعه نویی، فهرست نهایی تیم ملی برای حضور در جام جهانی در شرایطی معرفی شده که به غیر از مهدی طارمی، شهریار مغانلو، علی علیپور، دنیس درگاهی و امیرحسین حسین زاده به عنوان مهاجم تیم ملی معرفی شده اند. درباره طارمی که نیاز به بحث نیست؛ او از غیبت سردار در بازی های اخیر تیم ملی نهایت بهره را برد و با عبور از او و زدن شصتمین گل ملی اش، تبدیل به دومین گلزن برتر تاریخ فوتبال ایران شد.

طارمی پشت سر اسطوره ای به اسم علی دایی ایستاده که با 109 گل ملی به نظر دست نیافتنی است. البته که مهدی طارمی زوج اصلی سردار آزمون در دهه اخیر تیم ملی بوده و این دو چشم بسته همدیگر را در زمین مسابقه پیدا می کردند. دقیقا از اینجا به بعد است که فاصله سردار آزمون با بقیه بازیکنانی که قرار است به عنوان مهاجم در تیم ملی بازی کنند، هویدا می شود.

دنیس درگاهی که قرار است اولین بازی های ملی اش را برگزار کند تا به الان طبیعتا هیچ گل زده ای ندارد. علی علیپور، دیگر مهاجم تیم ملی یک گل زده در رده ملی دارد؛ شهریار مغانلو هم با 2 گل ملی در رده بعدی است. بهترین شرایط در این بین را امیرحسین حسین زاده جوان دارد که با زدن 5 گل بعد از طارمی، بهترین گلزن ایران در فاز هجومی به شمار می رود.

مجموع گل های ملی بازیکنانی که قرار است به جای سردار آزمون در کنار مهدی طارمی بازی کنند به عدد نازل 8 می رسد؛ این در شرایطی است که سردار آزمون تا به الان با زدن 57 گل ملی در رده سوم برترین گلزنان ملی تاریخ فوتبال ایران جا خوش کرده است. واقعیت همین قدر هویدا است؛ شاید جریانی تندرو مانع از حضور سردار آزمون در تیم ملی شوند ولی نمی توانند آمار درخشان و البته اختلاف فاحشش با دیگر مهاجمان تیم ملی را پاک کنند.