پیاتزا که پس از چهار فصل حضور در تیم میلانو ایتالیا راهی لیگ لهستان شده، قراردادی 4 ساله با پروجکت ورشو امضا کرده است. این مربی ایتالیایی پیش از این نیز تجربه های موفقی در لیگ لهستان و در تیم های یاشمبسکی ونگل و اسکرا بلچاتوف را داشته است.

اینکه مربیان مطرح دنیال همزمان در تیم های باشگاهی و ملی فعالیت می کنند تبدیل به یک رویه در والیبال دنیا شده است و به خودی خود نمی تواند ایرادی داشته باشد؛ اما نکته مهم اینجاست که عقد قرارداد بلندمدت 4 ساله با تیم لهستانی، با اظهارات پیشین میلاد تقوی، رییس فدراسیون والیبال، همخوانی ندارد. تقوی تأکید کرده بود که پیشنهاد فدراسیون این بوده که سال منتهی به المپیک، سرمربی ایتالیایی به صورت کامل در اختیار تیم ملی ایران باشد و خود پیاتزا نیز با این موضوع موافقت کرده است.

رییس فدراسیون والیبال گفته بود: اگر ما این تصمیم را بگیریم و پیاتزا هم موافقت کند، این قرارداد را در سال 2027 به صورت کامل اجرا خواهیم کرد. اظهارنظری که این تصور را ایجاد می کرد که فدراسیون برنامه مشخصی برای در اختیار داشتن تمام وقت سرمربی تیم ملی در سال منتهی به المپیک دارد.

حال این پرسش مطرح می شود که پیاتزا چگونه در شرایطی که قرار بوده سال 2027 به صورت کامل در اختیار تیم ملی ایران باشد، تا 2030 قراردادی با باشگاه پروجکت ورشو امضا کرده است؟ آیا این قرارداد با اطلاع و موافقت فدراسیون والیبال ایران منعقد شده یا برخلاف سیاست اعلام شده این فدراسیون بوده است؟ زمانی که صحبت از حضور تمام وقت در سال منتهی به المپیک مطرح می شود، امضای یک قرارداد بلندمدت باشگاهی می تواند ابهاماتی را درباره نحوه اجرای تعهدات طرفین ایجاد کند.

اکنون باید دید فدراسیون والیبال که پیش از این اصرار داشت پیاتزا در 2027 به طور کامل در اختیار تیم ملی والیبال ایران باشد چگونه با قرارداد این مربی با تیم پروجکت ورشو کنار خواهد آمد. با این شرایط این مربی همچون سال گذشته و البته امسال، حضور کوتاه مدت در کنار تیم ملی خواهد داشت.