حسین کنعانی مقدم در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: لازم است نسبت به تحرکات تندروها و ضرورت پایبندی به خطوط قرمز تعیین شده توسط رهبری در هرگونه توافق احتمالی هشدار دهم. ما در سال های گذشته نیز مقاطعی را پشت سر گذاشتیم و شرایط مشابهی را تجربه کردیم. در مذاکرات با امریکا بر سر موضوع آزادی گروگان ها در سال های ابتدایی انقلاب، جناح هایی مخالف و موافق وجود داشتند و نتیجه آن شد که نتوانستیم علی رغم آزادی گروگان ها از منابع خود بهره مند شویم.

در ماجرای قطعنامه 598 نیز همین داستان تکرار شد؛ عده ای مخالف و عده ای موافق بودند، اما در نهایت تدبیر رهبری امام خمینی(ره) بر این قرار گرفت که با در نظر گرفتن هزینه های وارده، قطعنامه پذیرفته و به جنگ پایان داده شود. این نشان می دهد که حتی در شرایط دشوار جنگ نیز، ملاحظات و تدابیر خاصی مدنظر بوده است. درباره برجام نیز شاهد همین روند بودیم. موافقان با اجماع نسبی، سال ها برای رسیدن به یک جمع بندی تلاش کردند، اما نتیجه آن شد که دیدیم؛ ترامپ برجام را پاره کرد و به تعهدات خود عمل نکرد، در حالی که ما به تمام تعهدات خود پایبند بودیم. این تجربه ها به ما نشان می دهد که این بار باید با یک قضاوت جدید نسبت به عملکرد امریکا وارد این موضوع شویم.

امریکا کشوری است که سابقه خلف وعده و عدم پایبندی به تعهدات بین المللی را دارد و لذا هرگونه مذاکره یا توافق باید با در نظر گرفتن این واقعیت صورت پذیرد. طبق قانون اساسی، اصل جنگ و صلح بر عهده رهبری است. این مساله در اصل 110 قانون اساسی به صراحت ذکر شده است. رهبری نیز از طریق نهادهایی چون شورای عالی امنیت ملی و شورای دفاع که تحت نظر ایشان فعالیت می کنند، این مسائل را به طور قطع تحت کنترل و نظارت دارند و خطوط قرمزی که برای همه مشخص است، از سوی ایشان تعیین می شود. به نظر می آید که این وضعیت شبیه به قضیه مصدق است. زمانی که قرارداد نفت را با چندین هزار صفحه به زبان انگلیسی در مقابل او قرار دادند، مصدق اعلام کرد که اگرچه این قرارداد را مطالعه خواهد کرد، اما سه خط قرمز اساسی وجود دارد که باید در آن لحاظ شود: اول اینکه این قرارداد منافع ملی ما را به خطر نیندازد، دوم اینکه امنیت ملی ما را مخدوش نکند و سوم اینکه استقلال کشور ما را زیر سوال نبرد. حالا موارد دیگری هم ممکن است وجود داشته باشد.

اگر توافقی قرار است انجام شود، ما باید خطوط قرمزی را که رهبری تعیین کرده اند، در توافقنامه بگنجانیم. با این کار، خیال مان راحت خواهد بود که اگر طرف مقابل نیز زیر میز زد، ما بتوانیم گزینه های روی میز را علیه امریکا به کار بگیریم. به نظر می رسد که در رابطه با تنگه هرمز، هیچ گونه معامله ای نباید صورت بگیرد.

بلکه حاکمیت ما به عنوان یک قدرت بازدارنده در نظام بین الملل باید حفظ شود. نباید فریب وعده هایی مانند 10 میلیارد دلار یا 200 میلیارد دلار را خورد، زیرا این ارقام هیچگاه محقق نمی شوند، همان طور که در برجام نیز شاهد تحقق چنین وعده هایی نبودیم. چیزی که الان مشاهده می شود این است که بعضی از آقایان که تریبون دارند، چه در خیابان ها و چه در جاهای دیگر، برای رهبری تعیین تکلیف می کنند و انگار نه انگار که با رهبری ارتباطی دارند. حتی مجلس شورای اسلامی نیز در این خصوص نمی تواند ورود جدی کند، زیرا اختیارات رهبری در بحث جنگ و صلح، امری مشخص است.

من از آقای قالیباف و از شورای امنیت ملی گله دارم که چرا مجلس را باز نمی کنند تا این آقایان نماینده ها که به خیابان ها می آیند و در تریبون ها صحبت می کنند، بتوانند افکار عمومی را مورد خطاب قرار دهند و در نهایت جامعه ما قضاوت کند. حرف هایی که در رابطه با مسائل مختلف زده می شود و گاهی تناقض آشکاری با اختیارات رهبری دارد، باید جلوی آن گرفته شود. حتی قوه قضاییه نیز در مواردی که افراد حرف هایی می زنند که خلاف اختیارات رهبری است، باید به عنوان یک عنوان مجرمانه با آن برخورد قضایی صورت گیرد تا حریم اختیارات قانونی نظام حفظ شود.