روزنامه جمهوری اسلامی در مقاله ای به عملکرد تندروها دربرابر سیاست خارجی کشور پرداخت. در بخشی از این مقاله آمده است: در کشور ما هرکس برای خودش یک حاکم علی الاطلاق است. مداح، واعظ، نماینده مجلس، روزنامه نگار، مجری تلویزیون و شبه کارشناسانی که ستاره های همیشگی تلویزیون هستند همگی تصمیم گیری برای کشور را حق مسلم خود می پندارند و غیر از آنچه می فهمند و می گویند را خلاف شرع، خلاف عقل، خلاف مبانی انقلاب و خلاف مصالح جامعه می دانند. اینهمه حاکم برای یک کشور تاکنون در تاریخ دیده نشده و به نظر می رسد باید چنین وضعیتی را به عنوان نوبر در تاریخ حکمرانی جهان به ثبت رساند.

در این نوع حکمرانی که ما داریم، همه حاکمند غیر از متصدیان مراکز رسمی تصمیم گیرنده. آنها نه تنها حاکم نیستند بلکه باید تهدید شوند، ناسزا بشنوند و آماج تمام حملات نیز باشند!

مداح به خودش حق می دهد تیغ به حلقوم رییس جمهور حواله بدهد و بگوید اگر رییس جمهور به آنچه ما می گوییم عمل نکند پدرش را درمی آوریم.

واعظ حق دارد بگوید ایهاالناس جمع شوید و علیه تصمیم شورای عالی امنیت ملی قیام کنید تا مانع اجرایی شدن تصمیمش شوید.نماینده مجلس حق خودش می داند مدعی افشای اسناد سری کشور شود و آنها را در برنامه زنده تلویزیونی مطرح نماید.

کارمند صدا و سیما مجاز است هرکس را که خودش می پسندد دعوت کند و آنتن زنده تلویزیون را در اختیارش قرار دهد تا علیه هرکس و هرچه دوست دارد حرف بزند و هر تصمیمی را که نمی پسندد مردود بداند.روزنامه نگار هم برای اینکه از مجری و کارمند تلویزیون عقب نماند به خودش حق می دهد هرکس را که نمی پسندد وابسته به آمریکا و اسراییل بداند، قلمشان را در خدمت منافع دشمن و خودشان را پادوهای بیگانگان قلمداد کند.

حتی در حکومت حسینقلی خانی هم اینهمه حاکم خودمحور وجود نداشت. مردم با مشاهده اینهمه مدعیان تصمیم سازی و تصمیم گیری احساس سرگردانی و بلاتکلیفی می کنند. مسئولان هم نمی دانند خود را با قانون منطبق کنند یا با افراد و جناح ها و باندهای قدرت؟ مسئولان قوه مجریه که نمی توانند با این افراد و باندها و جناح ها برخورد تنبیهی کنند. این وظیفه قوه قضاییه است که با خاطیان برخورد کند و قانون را بر جامعه حاکم نماید.

آیا مدعی العموم در برابر کسی که به میان جمعیت می رود و در جایگاه تبلیغ دین و مذهب، تیغ به حلقوم رییس جمهور حواله می کند یا آن دیگری که در جایگاه قاضی قرار می گیرد و حکم قطعی اعدام این و آن را صادر می کند، نباید عکس العمل نشان دهد و از امنیت جامعه دفاع کند؟!

دیدیم که مسئولان رسانه ملی در برابر تخلف آشکار فلان شخص که از تریبون زنده تلویزیون مطالب خلاف امنیت و مصالح کشور به زبان می آورد اقدام به برکناری مسئول برنامه مربوطه می کنند و با این اقدام درصدد سرپوش گذاشتن بر عملکرد زیانبار خود برمی آیند در حالی که همه می دانند چنین وقایعی به سیاست نادرست رسانه ملی برمی گردد که دعوت از چنین افرادی را علیرغم هشدارهای مکرر خیرخواهان در دستور کار خود دارد. مگر جامعه ما به قحط الرجال مبتلاء است که رسانه ملی تعداد معدود و مشخصی شبه کارشناس برای اظهارنظر در مهم ترین مسائل کشور و جهان را مطرح می کند و آنها را ستاره های ثابت تلویزیون کرده است؟!

برای حل این مشکل، که بارها تکرار شده، رسانه ملی باید از سلطه یک گروه سیاسی خاص خارج و با مدیریتی مستقل، همه جانبه نگر که منافع را اصل می داند اداره شود.تصور نشود برخورد با افراد خودسر که جامعه را دچار تفرقه و اختلاف می کنند و مسئولین را تهدید به تیغ و حلقوم و اعدام و لشگرکشی می کنند، با آزادی بیان و قلم منافات دارد. اتفاقاً این نوع خودسری ها و بی نظم و نسق حرف زدن ها و نوشتن ها سوء استفاده از آزادی بیان و قلم است و جامعه را به هرج و مرج می کشاند. ایران عزیز اکنون در یکی از حساس ترین مقاطع تاریخی قرار دارد و برای عبور موفق از این مقطع حساس، حاکمیت قانون و حرکت همگان براساس نظم و انضباط در چارچوب آزادی های مشروع تنها نسخه کارساز است.