به گزارش "ورزش سه"، حذف تیم ملی آلمان مقابل تیم ملی پاراگوئه در مرحله یک‌ شانزدهم رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ موجی بی‌سابقه از انتقادها را در این کشور به راه انداخته است. این فقط به‌ خاطر حریف نیست، تیمی که آشکارا شانس کمتری داشت، بلکه به این دلیل است که این ناکامی، روند نزولی‌ای را تأیید می‌کند که از آن شب باشکوه در ریودوژانیرو در سال ۲۰۱۴ به بعد به امری عادی تبدیل شده است.

قهرمان چهار دوره جهان پس از تساوی ۱-۱ مقابل پاراگوئه در ضربات پنالتی شکست خورد و ضربه‌ای تاریخی متحمل شد: برای نخستین بار، آنها یک ضربات پنالتی در جام جهانی را باختند. این زلزله آن‌قدر عمیق بوده که واکنش‌ها در خود فوتبال آلمان نیز ویرانگر بوده است. نه مدیران، نه بازیکنان و نه چهره‌های برجسته این کشور نتوانسته‌اند دلایلی برای دفاع از مسیری پیدا کنند که حالا سه جام جهانی پیاپی بسیار پایین‌تر از سطح مورد انتظار از یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های تاریخ رقم زده است.

نخستین کسی که صحبت کرد، رودی فولر بود. مدیر تیم‌های ملی فدراسیون فوتبال آلمان تلاش کرد از یولیان ناگلزمان حمایت کند، هرچند بدون پنهان کردن بزرگی این ضربه. فولر گفت: «ما دو بار در مرحله گروهی حذف شده‌ایم و حالا یک مرحله بیشتر جلو رفته‌ایم. برای کشوری فوتبالی مثل آلمان، هضم این موضوع سخت است. من همچنان متقاعد شده‌ام که یولیان ناگلزمان احتمالاً فرد مناسبی برای ادامه کار است.» او این را درباره آینده این سرمربی گفت، در حالی که ناگلزمان مصمم است قراردادی را که تا سال ۲۰۲۸ اعتبار دارد، به پایان برساند.

اما این حمایت نهادی تضاد شدیدی با خود انتقادی تندی دارد که از درون این تیم بیرون آمده است. یوشوا کیمیش در تحلیل خود از این تورنمنت بسیار صریح بود: «ما باید کیفیت لازم برای شکست دادن پاراگوئه را داشته باشیم. اگر به این چهار بازی نگاه کنیم، مقابل تیم‌های درجه‌ یک بازی نکرده‌ایم و با این حال، جدا از بازی اول (کوراسائو)، مقابل سه تیمی که جزو نخبگان نیستند، خیلی به مشکل خوردیم. این یک واقعیت است.» کاپیتان آلمان حتی فراتر رفت و اعتراف کرد که آلمان تیمی است که «نتوانسته است هیچ هیجانی ایجاد کند».

مانوئل نویر نیز همین حس درماندگی را بیان کرد. این دروازه‌بان که با دریافت گل در ۱۰ بازی پیاپی جام جهانی یک رکورد منفی هم ثبت کرد، عملکرد آلمان را خیلی روشن جمع‌بندی کرد: «ما نه ابزار لازم را داشتیم و نه ضربه نهایی برای خلق موقعیت.»

کای هاورتز که تنها گل آلمان در این بازی را به ثمر رساند نیز ناامیدی‌اش را پنهان نکرد: «فقط می‌توانم عذرخواهی کنم. اگر با تمام احترامی که قائلم، مقابل پاراگوئه حذف می‌شوی، یعنی یک جای کار ما می‌لنگد. اگر این‌قدر زود و بارها حذف می‌شوی، پس واقعاً شایسته‌اش هم نیستی.»

کلوپ و تأملی درباره آینده

در حالی که بحث درباره آینده ناگلزمان شدت گرفته است، نام یورگن کلوپ به‌طور اجتناب‌ناپذیری در هر گفتگویی دوباره مطرح می‌شود. این سرمربی سابق لیورپول از صحبت درباره خودش به‌ عنوان گزینه احتمالی هدایت تیم ملی طفره رفت اما دو نکته را مطرح کرد که بازتاب زیادی در آلمان داشته است.

نخست، انتقادی مستقیم از سبک بازی این تیم: «۵۰۰ هزار راه برای بردن یک مسابقه فوتبال وجود دارد و شما نمی‌توانید هیچ‌کدام‌شان را پیدا کنید.» سپس، تأملی بسیار عمیق‌تر درباره ساختار فوتبال آلمان: «می‌توانیم درباره فدراسیون فوتبال آلمان حرف بزنیم، چیزهایی باید تغییر کند. می‌توانیم از زیر ۱۰ سال شروع کنیم و چند سال صبر کنیم تا نتیجه‌اش را ببینیم.»

چون حذف برابر پاراگوئه نباید یک اتفاق جداگانه دیده شود. این ادامه یک افول است که بیش از یک دهه ادامه داشته است. از زمانی که ماریو گوتزه در سال ۲۰۱۴ در برزیل چهارمین جام جهانی را برای آلمان به ارمغان آورد، تیم ملی یکی پس از دیگری دچار ناامیدی شده است. در روسیه ۲۰۱۸، آنها برای نخستین بار در طول ۸۰ سال در مرحله گروهی حذف شدند. در قطر ۲۰۲۲، دقیقاً همان ناکامی را تکرار کردند و حالا در سال ۲۰۲۶ که به نظر می‌رسید با صعود از مرحله گروهی قدم کوچکی به جلو برداشته‌اند، دوباره در نخستین مانع برابر پاراگوئه‌ای فرو ریختند که مقاومت کرد، دوام آورد و در نهایت در ضربات پنالتی پیروز شد.

نگران‌کننده‌ترین مسئله برای آلمان فقط نتیجه نیست، بلکه حس رکود است. برابر پاراگوئه، آنها مالکیت توپ را در انحصار داشتند، حملات زیادی ترتیب دادند و بخش بزرگی از بازی را در نیمه حریف سپری کردند اما بار دیگر همان کمبود تخیل، قاطعیت و شخصیت را نشان دادند که ویژگی مشترک تورنمنت‌های بزرگ اخیرشان بوده است.

مطبوعات آلمان منفجر شدند

همان‌طور که انتظار می‌رفت، واکنش رسانه‌های آلمانی نیز پس از ناکامی دیگری برای تیمی که قرار بود به مراحل پایانی چنین رقابت‌هایی برسد، بسیار تند بوده است. روزنامه بیلد مستقیماً از یک «کابوس جدید» و تیمی که «در شرم فرو رفت» گفت، عباراتی که احساس گسترده سرخوردگی میان هواداران را بازتاب می‌دهد.

زوددویچه تسایتونگ تحلیلی‌تر عمل کرد و مسابقه را با جمله‌ای ویرانگر توصیف کرد: «انگار کسی دکمه کاهش سرعت را روی تیمی فشار داده بود که تنها موفق شد کوراسائوی ضعیف را در هم بکوبد.»

از سوی دیگر، کیکر بر از دست رفتن اعتبار بین‌المللی مانشافت تمرکز کرد و نوشت: «آلمان هر روز بیشتر و بیشتر از قله فوتبال جهان فاصله می‌گیرد.»

سه تشخیص متفاوت برای یک نتیجه‌گیری واحد: آلمان دیگر هیچ‌کس را نمی‌ترساند و بحرانش، به‌ جای آن‌ که موقتی باشد، در آستانه ساختاری شدن است. پس از دوازده سال زندگی با خاطره برزیل ۲۰۱۴، این غول همچنان به‌ دنبال راه خروج می‌گردد و هر جام جهانی انگار آن را کمی دورتر می‌برد.