اخیرا اکران فیلم سینمایی تهران کنارت در سینماهای کشور آغاز شده است، اثری که حواشی آن فراتر از متن بودند.

به گزارش فرارو، فیلم تهران کنارت پیش از آنکه به عنوان یک اثر سینمایی روی پرده برود، درگیر مجموعه ای از حواشی و مناقشات شد. از عدم صدور پروانه نمایش در مقطعی و محدودیت های اکران داخلی و خارجی گرفته تا واکنش های تند رسانه ای و ورود نهادهای قضایی، همه باعث شدند این فیلم بیش از متن خود، با حاشیه هایش دیده شود. در چنین فضایی، تهران کنارت عملا به یکی از آثار بحث برانگیز سال تبدیل شد که خوانش آن نیز تحت تاثیر همین تنش ها قرار گرفت.

داستان حواشی از جایی آغاز می‎شود که فیلم بعد از تولید برای دریافت پروانه نمایش اقدام می کند اما در دوران دولت سیزدهم با مخالفت روبرو می شود تا حدی که این اثر حتی اجازه نمایش در خارج از ایران را هم پیدا نمی کند. با این حال در دوران پزشکیان با پروانه نمایش خارجی این فیلم موافقت شده و کارگردان راهی جشنواره های خارجی مانند لوکارنو شد. اخیرا اکران عمومی آن نیز در ایران آغاز شده است، اکرانی که با جنجال فراوان همراه بود.

بعد از نمایش ابتدایی فیلم در سینماها، در برخی خبرگزاری ها از جمله فارس کمپین هایی راه افتاد که نه تنها توقیف فیلم را می خواستند بلکه به دنبال مجازات عوامل فیلم و مجوز دهندگان بودند.

دامنه این انتقادها به جایی رسید که قوه قضاییه نیز به موضوع ورود کرد. تشکیل پرونده قضایی برای عوامل فیلم و احضار مسئولان مرتبط با صدور مجوز نمایش، اتفاقی بود که تهران کنارت را به یکی از جنجالی ترین آثار سال تبدیل کرد. در مقابل با درخواست توقیف ها تهیه کننده فیلم، حسین فرحبخش از مجوز قانونی فیلم دفاع کرد و منتقدان را به ایجاد فشار رسانه ای متهم نمود. در نهایت تهران کنارت با اصلاحات دوباره وارد اکران عمومی شد.

این فیلم برآمده از یک اتفاق واقعی در زندگی علی بهراد، کارگردان است که داستان را رقم می زند. تهران کنارت داستان زندگی انسان هایی را روایت می کند که در کنار هم احساسات جدید را کشف می کنند. قصه در مورد دختری به نام لی لی است که وارد زندگی پاشا می شود. در واقع قصه از آشنایی آنها با هم شروع و با دیدار مجدد بعد از چند سال ادامه پیدا می کند.

این فیلم مانند اثر قبلی کارگردان تصور نه در مورد یک خط داستانی مشخص بلکه در مورد یک احساس صحبت می کند. در واقع شما موقعیت احساسی یک انسان را می بینید؛ چیزی شبیه به فیلم سینمایی درخشش ابدی یک ذهن پاک . بنابراین شما فیلمی روبرو هستید که موقعیت ذهنی انسان را توصیف می کنند. در عین حال اثر یک نگاه تخیلی به وضعیت و احساس انسان ها هم دارد. به همین دلیل داستان در برخی از لحظات و سکانس ها از منطق خارج می شود و مخاطب چرایی اعمال کاراکترها را نمی فهمد.

کارگردان تلاش کرده تهران را از یک پس زمینه صرف فراتر ببرد و به عنصری تاثیرگذار در روایت تبدیل کند. شهری که در فیلم دیده می شود نه آن تهران پرهیاهوی کارت پستالی است و نه کلان شهری صرفا خاکستری و افسرده؛ بلکه شهری که شخصیت های داستان در آن زندگی می کنند، عاشق می شوند، ناامید می شوند و مدام به ترک کردنش فکر می کنند. به همین دلیل می توان گفت تهران در این فیلم، یک شخصیت مستقل است. شخصیتی که سایه اش بر تمام روابط و تصمیم های قهرمانان داستان سنگینی می کند.

نقطه قوت فیلم را باید بازی خوب بازیگران دانست، جایی که مخاطب با احساسات کاراکترها همراه می شود. مخاطب به راحتی می تواند اضطراب ها، تردیدها و بلاتکلیفی نسل جوان را درک کند. بازی بازیگران نیز در خدمت همین رویکرد قرار گرفته است. اغراق های معمول ملودرام های عاشقانه کمتر دیده می شود و احساسات از طریق سکوت ها، نگاه ها و موقعیت های روزمره منتقل می شود.

با این حال نقطه ضعف فیلم جایی که احساس را کنار می گذارد و قصه وارد یک فضای بزرگ تر و اتفاقات می شود. در این سکانس ها بیننده می فهمد که قاب ها از کادر خارج شده و صحنه ها به حال خود رها شده اند مانند صحنه رستوران و ورود گربه. در حقیقت می توان گفت که کارگردان تمام تلاش خود را وقف صحنه های رمانتیک و عاشقانه کرده است. به خصوص در نیمه پایانی که مخاطب به وضوح این رهاشدگی قصه را می بیند.

این فضا متفاوت از غیر منطقی بودن برخی سکانس هاست. در واقع برخی از صحنه ها در نیمه پایانی به راحتی قابل حذف شدن هستند و مخاطب انتظار اتفاقات دیگری را دارد. در مجموع فیلم بیش از آنکه بر گره های داستانی تکیه کند، بر خلق حس و فضا استوار است؛ رویکردی که برای برخی مخاطبان جذاب و برای برخی دیگر خسته کننده خواهد بود.

در نهایت، تهران کنارت را نمی توان صرفا در چارچوب یک تجربه سینمایی بررسی کرد؛ چراکه حواشی گسترده پیرامون آن از مرحله صدور مجوز تا اکران عمومی، به طور مستقیم بر نحوه دیده شدن و حتی قضاوت درباره فیلم سایه انداخته است. این اثر از یک سو تلاش می کند با تکیه بر احساس، فضای ذهنی و روایت غیرخطی، تصویری از روابط انسان در تهران ارائه دهد و از سوی دیگر، درگیر گسست هایی در روایت و رهاشدگی برخی سکانس هاست که انسجام آن را تحت تاثیر قرار می دهد. به همین دلیل، تهران کنارت بیش از آنکه صرفا درباره یک داستان عاشقانه باشد، به فیلمی تبدیل شده که متن و حاشیه در آن به طور مداوم یکدیگر را بازتاب می دهند؛ تا جایی که بخشی از اهمیت و حتی خوانش آن، بیرون از پرده و در دل همان جنجال های پیرامونی شکل می گیرد.

منبع: فرارو