لا رپوبلیکا ایتالیا به نقل از عبدالله بندر العتیبی استاد روابط بین الملل دانشگاه قطر معتقد است دشوارترین مرحله در مذاکرات آمریکا و ایران دیگر باز کردن کانال های ارتباطی نیست، بلکه یافتن فرمولی است که به هر طرف اجازه دهد افکار عمومی داخلی خود را قانع کند که از مذاکرات پیروز بیرون آمده اند.

به گزارش فرارو، میانجی گری به معنای تحمیل امتیازدهی نیست، بلکه یعنی ایجاد فضای سیاسی ای که رسیدن به مصالحه را ممکن کند.

میانجی موفق به هر دو طرف کمک می کند آبرویشان حفظ شود؛ زیرا توافق ها زمانی پایدارترند که هیچ یک از طرفین چنین به نظر نرسد که تسلیم شده است.

هدف قطر، چه در گذشته و چه اکنون، تحقق ثبات منطقه ای بوده است، نه میانجی گری صرفاً برای خودِ میانجی گری.

ادامه نشست های فنی به خودیِ خود نشانه ای مثبت است؛ چون تا وقتی کانال های ارتباطی باز بماند، دیپلماسی زنده است.

نبودِ تیترهای رسانه ای به معنای نبودِ پیشرفت نیست؛ زیرا مذاکرات فنی اغلب دور از انظار پیشرفت می کنند.

بازسازی اعتماد در خلیج فارس فقط با بیانیه ها ممکن نیست، بلکه به گام های عملی ای نیاز دارد که تعهد واقعی به ثبات منطقه را ثابت کند.

اقدامات اعتمادساز پیش از حرکت به سوی توافق های سیاسی گسترده تر ضروری اند.

تنگه هرمز فقط یک پرونده مربوط به کشتیرانی نیست، بلکه در اساس یک مسئله سیاسی است.

ایران در طول تاریخ از تنگه هرمز به عنوان یک اهرم فشار راهبردی در مذاکرات خود استفاده کرده است.

هر ترتیبات پایداری برای تنگه هرمز باید میان الزامات امنیت منطقه ای و منافع اقتصادی بین المللی توازن برقرار کند.

کشورهای خلیج فارس باید در تصمیم هایی که مستقیماً به امنیتشان مربوط است، نقش پررنگ تری ایفا کنند و صرفاً تماشاگر نباشند.

نتایج مذاکرات آمریکا و ایران بر کل ساختار امنیت منطقه ای اثر خواهد گذاشت، نه فقط بر روابط دوجانبه دو طرف.

مدیریت تنش، به اندازه رسیدن به توافق اهمیت دارد.

جلوگیری از بحران ها همان چیزی است که شرایط لازم برای موفقیت دیپلماسی را فراهم می کند.

اعتبار میانجی به توانایی او در حفظ اعتماد همه طرف ها در طول فرایند مذاکره بستگی دارد.

موفقیت میانجی گری فقط با امضای توافق سنجیده نمی شود، بلکه با تداوم گفت وگو و جلوگیری از شعله ور شدن درگیری هم ارزیابی می شود.

حتی وقتی مذاکرات کند به نظر می رسد، ادامه تعامل دیپلماتیک همچنان بهتر از فروپاشی کانال های ارتباطی است.

ثبات منطقه ای در نهایت به نهادینه سازی گفت وگو وابسته است، نه صرفاً به تفاهم های موقت.